บันทึก
บันทึกของ Auri 5
หลังจากที่มันถูกผนึก ข้าก็ได้วิ่งวุ่นไปทั่วทุกสารทิศ
จนในที่สุดก็พอจะกุมสถานการณ์โดยรวมทั้งหมดได้แล้ว
พวกเขาไม่มีพละกำลังหลงเหลือพอที่จะฟื้นฟูและรักษาอารยธรรมไว้ได้อีกต่อไปแล้ว
ทำได้เพียงให้ผู้ที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด เชื่อมต่อเปลวไฟอันริบหรี่นั้น
ส่งต่อไปยังรุ่นสู่รุ่น เพียงเพื่อความอยู่รอดเท่านั้น
ข้าตัดสินใจที่จะเป็นผู้นำทางให้กับเหล่าราษฎรที่รอดชีวิตในดินแดนสว่างไสวแห่งแสงสุริยัน
แทนที่พวกเขาซึ่งต้องสูญเสียวิธีการเดินทางอันล้ำสมัยไปพร้อมกับอารยธรรม
แต่ก่อนหน้านั้น ข้าจำเป็นต้องลงมือทำในสิ่งที่พอจะทำได้เสียก่อน
...ไม่ช้าก็เร็ว มหันตภัย นั้นจะต้องหวนคืนมาอย่างแน่นอน
แม้จะถูกผนึกไว้ แต่มันก็ยังคงกัดกินพฤกษาโลกต่อไปไม่หยุด
ไม่รู้ว่าจะเป็นอีกกี่พันปีข้างหน้า แต่เวลานั้นจะมาถึงอย่างแน่นอน
ลำพังตัวข้าคนเดียวนั้นไม่ไหวหรอก
ผู้ที่จะกำจัดมันได้นั้น จำเป็นจะต้องเป็น |มนุษย์| เท่านั้นสินะ
...ในหมู่พาล ที่ร่วมต่อสู้เคียงข้างมนุษย์เอง ก็ยังมีผู้ที่รอดชีวิตอยู่
เผ่าพันธุ์ผู้พิทักษ์ท้องทะเลลึกมาแต่โบราณกาล
ข้าสามารถตามหาแม่ที่กำลังใกล้ตายและลูกของเธอจนเจอได้ในที่สุด
...ดูเหมือนว่าผู้เป็นแม่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานนัก
ข้าจึงตัดสินใจยืมพลังของเธอเพื่อกางเขตแดนขึ้นมา
เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ที่ไร้ซึ่งพลังเข้าใกล้ก้นบึ้งของพฤกษาโลก
เหล่าผู้ที่เลือกจะต่อสู้อยู่ภายในมหาพฤกษาโลกต่อไปนั้น...
ต่างก็ยอมรับในเรื่องนี้
หลังจากที่เธอใช้พลังเฮือกสุดท้ายสร้างเขตแดนขึ้นมา เธอก็ได้ฝากฝังเด็กคนนั้นไว้กับข้า
เพื่อที่ว่าในอนาคตอันไกลโพ้น เมื่อผู้ที่จะกำจัดมหันตภัยปรากฏตัวขึ้น เด็กคนนั้นจะได้เป็นผู้นำทางให้
และตัวข้าเอง ก็ควรจะต้องเป็นผู้นำทางด้วยเช่นกัน เพราะนั่นคือความหมายและความรับผิดชอบเพียงหนึ่งเดียว
ของการมีตัวตนอยู่ของข้า... ผู้ที่รอดชีวิตจากมหันตภัยครั้งนี้มาได้
หลังจากที่มันถูกผนึก ข้าก็ได้วิ่งวุ่นไปทั่วทุกสารทิศ
จนในที่สุดก็พอจะกุมสถานการณ์โดยรวมทั้งหมดได้แล้ว
พวกเขาไม่มีพละกำลังหลงเหลือพอที่จะฟื้นฟูและรักษาอารยธรรมไว้ได้อีกต่อไปแล้ว
ทำได้เพียงให้ผู้ที่รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด เชื่อมต่อเปลวไฟอันริบหรี่นั้น
ส่งต่อไปยังรุ่นสู่รุ่น เพียงเพื่อความอยู่รอดเท่านั้น
ข้าตัดสินใจที่จะเป็นผู้นำทางให้กับเหล่าราษฎรที่รอดชีวิตในดินแดนสว่างไสวแห่งแสงสุริยัน
แทนที่พวกเขาซึ่งต้องสูญเสียวิธีการเดินทางอันล้ำสมัยไปพร้อมกับอารยธรรม
แต่ก่อนหน้านั้น ข้าจำเป็นต้องลงมือทำในสิ่งที่พอจะทำได้เสียก่อน
...ไม่ช้าก็เร็ว มหันตภัย นั้นจะต้องหวนคืนมาอย่างแน่นอน
แม้จะถูกผนึกไว้ แต่มันก็ยังคงกัดกินพฤกษาโลกต่อไปไม่หยุด
ไม่รู้ว่าจะเป็นอีกกี่พันปีข้างหน้า แต่เวลานั้นจะมาถึงอย่างแน่นอน
ลำพังตัวข้าคนเดียวนั้นไม่ไหวหรอก
ผู้ที่จะกำจัดมันได้นั้น จำเป็นจะต้องเป็น |มนุษย์| เท่านั้นสินะ
...ในหมู่พาล ที่ร่วมต่อสู้เคียงข้างมนุษย์เอง ก็ยังมีผู้ที่รอดชีวิตอยู่
ข้าสามารถตามหาแม่ที่กำลังใกล้ตายและลูกของเธอจนเจอได้ในที่สุด
...ดูเหมือนว่าผู้เป็นแม่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานนัก
ข้าจึงตัดสินใจยืมพลังของเธอเพื่อกางเขตแดนขึ้นมา
เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ที่ไร้ซึ่งพลังเข้าใกล้ก้นบึ้งของพฤกษาโลก
เหล่าผู้ที่เลือกจะต่อสู้อยู่ภายในมหาพฤกษาโลกต่อไปนั้น...
ต่างก็ยอมรับในเรื่องนี้
หลังจากที่เธอใช้พลังเฮือกสุดท้ายสร้างเขตแดนขึ้นมา เธอก็ได้ฝากฝังเด็กคนนั้นไว้กับข้า
เพื่อที่ว่าในอนาคตอันไกลโพ้น เมื่อผู้ที่จะกำจัดมหันตภัยปรากฏตัวขึ้น เด็กคนนั้นจะได้เป็นผู้นำทางให้
และตัวข้าเอง ก็ควรจะต้องเป็นผู้นำทางด้วยเช่นกัน เพราะนั่นคือความหมายและความรับผิดชอบเพียงหนึ่งเดียว
ของการมีตัวตนอยู่ของข้า... ผู้ที่รอดชีวิตจากมหันตภัยครั้งนี้มาได้