บันทึก
บันทึกของ Auri 4
วันนั้นมาถึงโดยไม่ทันตั้งตัว
ในตอนที่ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผิดปกติจนต้องกระโดดลุกขึ้นมา
|สิ่งนั้น| ก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว
อารยธรรมของพวกเขาที่แผ่ขยายตั้งแต่เชิงเขาพฤกษาโลกไปจนถึงทั่วทุกมุมของเกาะ
บัดนี้ แสงไฟเหล่านั้นกำลังจะดับมอดลง
ในชั่วขณะที่ข้ากำลังลังเลว่าจะลงไปตรวจสอบสถานการณ์บนพื้นโลกดีหรือไม่
ข้าก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นคือต้นตอของมหันตภัยครั้งนี้
หลังจากที่มันเผาผลาญบนพื้นโลกจนแทบสิ้นซากแล้ว
มันก็ทะยานผ่านท้องฟ้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตปกติจะคาดคิด...
และหมายจะทำลายดินแดนสว่างไสวแห่งแสงสุริยันให้พินาศ
|จะไม่มอบพลังที่เกินขอบเขตให้กับผู้ที่มีอายุขัยจำกัด|
กฎที่ข้าตั้งไว้กับตัวเองนั้น ถูกทำลายลงอย่างง่ายดายจนแม้แต่ข้ายังตกใจ
คงเป็นเพราะข้าถูกใจสถานที่แห่งนี้มากถึงขนาดนั้นเชียวล่ะ
...ข้าไม่ได้คิดจะออมมือเลยแม้แต่น้อย
ข้าแยกผืนน้ำ ฉีกกระชากเนินเขา... แม้จะยอมเสียสละพื้นที่แห่งนี้ไปมากมาย
แต่ข้าก็ยังพ่ายแพ้ให้กับมัน
มันกำลัง... |กลืนกิน| ดวงดาว
ยิ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรากฐานลึกซึ้งกับดวงดาว... หรือมีตัวตนใกล้เคียงกับธรรมชาติอย่างพืชพรรณมากเท่าไหร่
เมื่ออยู่ต่อหน้ามัน พลังก็จะถูกสูบออกไปจนกลายเป็นเพียงเด็กทารกเท่านั้น
หากการต่อสู้ยืดเยื้อไปมากกว่านี้อีกเพียงนิดเดียว ข้าคงถูกมันปลิดชีพไปแล้ว
เพียงแต่ว่า เพราะพวกเขา...
เหล่าลูกหลานมนุษย์ที่เตรียมใจสละชีพ กับเหล่าพาล อันแข็งแกร่งที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ
ได้เดิมพันด้วยชีวิตของตนเข้าต่อสู้
มันจึงถูกผนึกไว้ในมหาพฤกษาโลก และตัวข้าก็รอดชีวิตมาได้
ช่างเป็นเรื่องที่น่าสมเพชเสียนี่กะไร
ทั้งที่ข้ามีอายุขัยยืนยาวและมีพลังมากกว่าพวกเขาแท้ ๆ
...ตัวข้า มีหน้าที่ที่จะต้องยุติมหันตภัยครั้งนี้ให้จงได้
วันนั้นมาถึงโดยไม่ทันตั้งตัว
ในตอนที่ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผิดปกติจนต้องกระโดดลุกขึ้นมา
|สิ่งนั้น| ก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว
อารยธรรมของพวกเขาที่แผ่ขยายตั้งแต่เชิงเขาพฤกษาโลกไปจนถึงทั่วทุกมุมของเกาะ
บัดนี้ แสงไฟเหล่านั้นกำลังจะดับมอดลง
ในชั่วขณะที่ข้ากำลังลังเลว่าจะลงไปตรวจสอบสถานการณ์บนพื้นโลกดีหรือไม่
ข้าก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นคือต้นตอของมหันตภัยครั้งนี้
หลังจากที่มันเผาผลาญบนพื้นโลกจนแทบสิ้นซากแล้ว
มันก็ทะยานผ่านท้องฟ้าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสิ่งมีชีวิตปกติจะคาดคิด...
และหมายจะทำลายดินแดนสว่างไสวแห่งแสงสุริยันให้พินาศ
|จะไม่มอบพลังที่เกินขอบเขตให้กับผู้ที่มีอายุขัยจำกัด|
กฎที่ข้าตั้งไว้กับตัวเองนั้น ถูกทำลายลงอย่างง่ายดายจนแม้แต่ข้ายังตกใจ
คงเป็นเพราะข้าถูกใจสถานที่แห่งนี้มากถึงขนาดนั้นเชียวล่ะ
...ข้าไม่ได้คิดจะออมมือเลยแม้แต่น้อย
ข้าแยกผืนน้ำ ฉีกกระชากเนินเขา... แม้จะยอมเสียสละพื้นที่แห่งนี้ไปมากมาย
แต่ข้าก็ยังพ่ายแพ้ให้กับมัน
มันกำลัง... |กลืนกิน| ดวงดาว
ยิ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรากฐานลึกซึ้งกับดวงดาว... หรือมีตัวตนใกล้เคียงกับธรรมชาติอย่างพืชพรรณมากเท่าไหร่
เมื่ออยู่ต่อหน้ามัน พลังก็จะถูกสูบออกไปจนกลายเป็นเพียงเด็กทารกเท่านั้น
หากการต่อสู้ยืดเยื้อไปมากกว่านี้อีกเพียงนิดเดียว ข้าคงถูกมันปลิดชีพไปแล้ว
เพียงแต่ว่า เพราะพวกเขา...
เหล่าลูกหลานมนุษย์ที่เตรียมใจสละชีพ กับเหล่าพาล อันแข็งแกร่งที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ
ได้เดิมพันด้วยชีวิตของตนเข้าต่อสู้
มันจึงถูกผนึกไว้ในมหาพฤกษาโลก และตัวข้าก็รอดชีวิตมาได้
ช่างเป็นเรื่องที่น่าสมเพชเสียนี่กะไร
ทั้งที่ข้ามีอายุขัยยืนยาวและมีพลังมากกว่าพวกเขาแท้ ๆ
...ตัวข้า มีหน้าที่ที่จะต้องยุติมหันตภัยครั้งนี้ให้จงได้